Badania żywności i pasz

Analiza żywności

ANALIZA ŻYWNOŚCI

Firma J.S. Hamilton jest unikatową na skalę światową firmą, która w kompleksowy sposób łączy usługi rzeczoznawcze, kontrolne oraz doradcze z badaniami analitycznymi wykonywanymi we własnych laboratoriach.

 

W różnych jednostkach laboratoryjnych firmy J.S. Hamilton każdego dnia wykonywane są setki oznaczeń, aby zidentyfikować zagrożenia bezpieczeństwa żywności oraz jej jakość w aspekcie parametrów mikrobiologicznych, organoleptycznych i fizykochemicznych. Badania te są centralną częścią działalności, jako kompleksowo działającego Partnera dla wielu gałęzi szeroko pojętego sektora spożywczego.

BADANIA FIZYKOCHEMICZNE

Badania fizykochemiczne są uzupełnieniem wiadomości uzyskanych z oznaczeń mikrobiologicznych oraz badań sensorycznych czy organoleptycznych. Pozwalają uzyskać niezbędne informacje odnośnie składu produktu (składnikach żywności takich jak białko, tłuszcz, woda, błonnik, sól czy popiół), obecności mikro- i makroelementów, witamin oraz obecności zanieczyszczeń (na przykład poziom zawartości metali ciężkich, pozostałości pestycydów, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych czy dioksyn), a także substancji dodatkowych do żywności.

 

Laboratoria J.S. Hamilton posiadają holistyczną ofertę badawczą, pozwalającą w jak najszerszym stopniu spełnić oczekiwania Klienta w zakresie bezpieczeństwa produktu oraz jego jakości.

BADANIA ZANIECZYSZCZEŃ I POZOSTAŁOŚCI

Celem polityki Unii Europejskiej w zakresie bezpieczeństwa żywności jest ochrona konsumentów oraz jednoczesne zagwarantowanie niezakłóconego działania rynku. Każdy produkt obecny na rynku powinien spełniać odpowiednie normy, wskazane w  specyfikacjach, zarówno pod kątem podstawowych parametrów, ale także w odniesieniu do obecności substancji szkodliwych dla zdrowia i życia konsumentów, których ilość nie powinna przekraczać poziomów określonych prawnie. Z uwagi na postępującą chemizację rolnictwa i pozostałych gałęzi produkcji żywności konieczne jest odpowiednie monitorowanie pozostałości zanieczyszczeń w artykułach spożywczych oraz środkach przeznaczonych do żywienia zwierząt.

 

Zagadnienie badania zanieczyszczeń wymaga współpracy Klienta oraz laboratorium badawczego z uwagi na konieczność odpowiedniego zidentyfikowania zagrożeń, wskazania celu konkretnego badania oraz doboru odpowiedniej metodyki badawczej.

 

Najistotniejszymi zanieczyszczeniami z punktu widzenia bezpieczeństwa żywności są pozostałości antybiotyków i chemioterapeutyków, pestycydów, obecność dioksyn oraz polichlorowanych bifenyli, zawartość mikotoksyn, obecność wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, akryloamidu, 3-monochloropropano-1,2-diolu, azotanów, melaminy, metali ciężkich oraz toksyn pochodzenia roślinnego.

POZOSTAŁOŚCI LEKÓW WETERYNARYJNYCH

Antybiotyki i chemioterapeutyki są substancjami stosowanymi powszechnie w przypadku różnych schorzeń ludzi i zwierząt. Odkrycie i zastosowanie tych substancji uważane jest za najważniejsze osiągnięcie medycyny XX wieku.

 

Jednakże substancje te, w przypadku, gdy obecne są w mięśniach i podrobach zwierząt oraz produktach pochodzenia zwierzęcego (takich jak mleko, jaja, miód) mogą stać się potencjalnym źródłem niekorzystnych oddziaływań na zdrowie konsumentów. Najczęściej z sytuacjami takimi mamy do czynienia w przypadku braku przestrzegania określonych czasów karencji, niezgodne ze wskazaniami dawkowanie weterynaryjnych produktów leczniczych czy też wbrew zaleceniom stosowanie leków u tych gatunków zwierząt, dla których nie są przeznaczone.

 

W celu ochrony zdrowia konsumentów w krajach Unii Europejskiej wprowadzone zostały liczne ograniczenia oraz odpowiednie regulacje, precyzujące stosowanie antybiotyków i chemioterapeutyków w hodowli zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność.

 

Zagadnienie monitoringu obecności pozostałości leków weterynaryjnych jest zagadnieniem skomplikowanym i trudnym z uwagi na występowanie różnych grup tych środków (co związane jest z różnicami w budowie chemicznej poszczególnych związków) oraz dużym wpływem przemian metabolicznych na obecność pozostałości w produkcie finalnym. W badaniach pozostałości substancji weterynaryjnych stosowane są zarówno mikrobiologiczne metody przesiewowe, które w stosunkowo szybki sposób pozwalają na ocenę badanej partii surowca, jak i najnowsze techniki analityczne – sprzężenie techniki chromatografii cieczowej oraz chromatografii gazowej z tandemową spektrometrią mas.

 

W Laboratorium J.S. Hamilton w Gdyni opracowywane i poddawane walidacji są kolejne metodyki analityczne, co umożliwia oferowanie coraz szerszego zakresu oznaczanych związków w różnych produktach spożywczych, z uwzględnieniem zaostrzających się przepisów związanych z obniżaniem najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości w różnych rodzajach matryc. Większość metod została zwalidowana również na możliwie najniższym poziomie zawartości, aby miały zastosowanie do monitorowania produktów „wolnych” od leków weterynaryjnych.

POZOSTAŁOŚCI ŚRODKÓW OCHRONY ROŚLIN

Stosowanie pestycydów w gospodarce rolnej spowodowało znaczne zwiększenie upraw i pozwoliło na ograniczenie występowania chorób wśród hodowanych zwierząt, a tym samym umożliwiło wzrost produkcji w sektorze żywnościowym. Jednocześnie obecność pozostałości pestycydów w gotowym produkcie jest wysoce niepożądana z powodu ich udowodnionego negatywnego wpływu na organizmy ludzkie (wykazują bowiem możliwe działanie teratogenne, mutagenne i kancerogenne). Z tego powodu istotne jest ciągłe i nieustanne kontrolowanie pozostałości pestycydów (oraz produktów ich przemian) w żywności.

 

Ze względu na występowanie pozostałości pestycydów w artykułach spożywczych na niskim lub bardzo niskim poziomie zawartości, konieczne jest stosowanie odpowiednich technik izolacji i wzbogacania analitów z matrycy w celu ich rzetelnego i dokładnego oznaczenia. Z drugiej strony – różnorodność zarówno matryc, jak i związków, należących do grupy określanej terminem pestycydy w znaczny sposób utrudnia znalezienie jednej, uniwersalnej metodyki oznaczania wszystkich pestycydów we wszystkich możliwych artykułach żywnościowych. Konieczne jest więc znalezienie kompromisu pomiędzy ilością oznaczanych związków, ich poziomami oznaczania, a nakładem czasu, pracy oraz kosztem i stopniem skomplikowania stosowanej aparatury analitycznej, niezbędnej do wykonania takiego oznaczenia w danej matrycy.

 

Laboratorium J.S. Hamilton w Gdyni prowadzi monitoring obecności pozostałości pestycydów od wielu lat, ciągle doskonaląc metody analityczne oraz rozszerzając zakres oznaczanych pestycydów. W ofercie Laboratorium znajduje się wiele metod oznaczania pozostałości pestycydów, charakteryzujących się różnych stopniem skomplikowania, dla różnych grup analitów oraz różnych związków.

DIOKSYNY I POLICHLOROWANE BIFENYLE

Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny (PCDD) i polichlorowane dibenzofurany (PCDF) w skrócie zwane są dioksynami to grupa ponad 200 związków chemicznych o podobnej strukturze chemicznej (kongenery), różniących się między sobą położeniem oraz ilością atomów chloru w cząsteczce, które wykazują podobny mechanizm toksycznego działania w stosunku do żywych organizmów. Według licznych badań podobny mechanizm toksycznego działania wykazują także niektóre związki z grupy polichlorowanych bifenyli (PCB). Dla zdrowia ludzkiego szczególne zagrożenie stanowi 17 kongenerów dioksyn zawierających w swojej cząsteczce od 4 do 8 atomów chloru. Bardzo toksyczne wśród PCDD i PCDF są związki, w których atomy chloru występują w pozycjach 2, 3, 7 i 8, np. 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyna (TCDD).

 

Poszczególne kongenery dioksyn i polichlorowanych bifenyli mogą wykazywać różną toksyczność w odniesieniu do organizmów ludzi i zwierząt, toteż podczas wyrażania wyników stosowane są odpowiednie współczynniki przeliczeniowe, nazywane współczynnikami toksyczności. Zastosowanie współczynników toksyczności (TEF) umożliwia wyrażanie sumy toksyczności kongenerów oraz ułatwia ocenę ryzyka. Wyniki oznaczeń wyrażane są więc w odniesieniu do sumy wszystkich dioksyn oraz kongenerów polichlorowanych bifenyli o działaniu podobnym do dioksyn w równoważnikach toksyczności (TEQ), które są sumą iloczynów zawartości poszczególnych kongenerów oraz ich współczynników toksyczności. Wartość TEF wskazuje ile razy toksyczność danego związku jest mniejsza od najbardziej toksycznego dla człowieka kongeneru, którym jest 2,3,7,8-TCDD o współczynniku TEF równym jedności.

MIKOTOKSYNY

Mikotoksyny są toksycznymi substancjami, które produkowane są przez liczne gatunki niższych grzybów pleśniowych, głównie Aspergillus, Penicilium oraz Fusarium. Do czynników wpływających produkcję mikotoksyn zalicza się między innymi szczep grzyba, rodzaj podłoża, warunki wilgotności oraz temperatury otoczenia, a także zawartość wody w produkcie oraz stopień dojrzałości rośliny.

 

Mikotoksyny mogą wywoływać szereg chorób, są toksyczne w przypadku spożycia w dużej ilości, ale również długotrwała ekspozycja na niewielkie nawet dawki stanowić może zagrożenie dla zdrowia. Poza ryzykiem zdrowotnym, mikotoksyny powodować mogą duże straty ekonomiczne.

 

Aktualnie poznanych zostało ponad 300 mikotoksyn, z których do najbardziej niebezpiecznych zaliczane są aflatoksyny, trichoteceny (między innymi deoksyniwalienol, toksyna T-2, toksyna HT-2 i niwalenol), zearalenon, fumonizyny, ochratoksyna A, patulina i alkaloidy sporyszu.

 

Problematyka oznaczania zawartości mikotoksyn znalazła się w obszarze zainteresowań badawczych Laboratorium  J.S. Hamilton w Gdyni już we wczesnych latach 60-tych XX wieku, tuż po głośniej epidemii drobiu w Anglii. Działalność analityczna – kontynuowana przez lata – oparta jest w chwili obecnej o wykorzystanie technik chromatograficznych – chromatografii cieczowej z detekcją fluorymetryczną czy też chromatografii cieczowej sprzężonej z tandemową spektrometrią mas.

WIELOPIERŚCIENIOWE WĘGLOWODORY AROMATYCZNE

Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne to policykliczne węglowodory zawierające skondensowane pierścienie aromatyczne. Powstają w trakcie procesów spalania (przy procesach spalania drewna, palenia papierosów, produkcji asfaltu). W żywności pojawiać się mogą wskutek procesów związanych z obróbką cieplną (smażenie, wędzenie, grillowanie) lub być bezpośrednio związane z zanieczyszczeniami środowiska.

 

Ich obecność w żywności jest niepożądana z uwagi na to, że wiele z nich podejrzewanych jest lub ma udowodnione właściwości  genotoksyczne, mutagenne oraz kancerogenne. Ich monitorowanie w żywności jest od wielu lat przedmiotem zainteresowania producentów. Laboratorium J.S. Hamilton posiada odpowiednią metodykę analityczną, pozwalającą na oznaczenie WWA w wielu rodzajach artykułów spożywczych, z uwzględnieniem zróżnicowanych najwyższych dopuszczalnych poziomów.

METALE CIĘŻKIE

Metale ciężkie są przykładem zanieczyszczeń, które do produktów żywnościowych przenikają w znacznym stopniu z otaczającego środowiska. Według dostępnych danych literaturowych na zanieczyszczenia najbardziej narażone są rośliny oraz produkty pochodzenia roślinnego, takie jak pieczywo i wszelkie produkty zbożowe, ryby i owoce morza.

 

Za najczęściej występujące w żywności, a jednocześnie najbardziej niebezpieczne pierwiastki uznaje się kadm, ołów, rtęć i arsen. Długotrwałe narażenie na podwyższony poziom tych pierwiastków powodować może zwiększone ryzyko rozwoju chorób nowotworowych i zaburzeń układu nerwowego, a także zaburzeń w funkcjonowaniu układu odpornościowego.

 

Zagadnienie monitorowania pierwiastków ciężkich realizowane jest w Laboratorium J.S. Hamilton w Gdyni z wykorzystaniem odpowiednio opracowanych metodyk badawczych – w oparciu o założenia norm polskich i międzynarodowych, a także własne procedury badawcze. W badaniach wykorzystywane są urządzenia najnowszej generacji – mineralizatory, spektrometry emisji optycznej ze wzbudzeniem w indukowanej plazmie czy spektrometry mas ze wzbudzeniem w indukowanej plazmie.

OZNACZANIE WARTOŚCI ODŻYWCZEJ

Zagadnienie informowania konsumentów o wartości odżywczej produktów regulują odpowiednie przepisy prawa. Prawidłowe oznakowanie produktów żywnościowych zgodne z wymaganiami prawa żywnościowego jest więc nieodzownym elementem zapewnienia bezpieczeństwa żywności wprowadzanej na rynek.

 

Na etykiecie należy podać informacje o wartości energetycznej produktu oraz ilości tłuszczu, nasyconych kwasów tłuszczowych, węglowodanów, cukrów, białka oraz soli. W sytuacji, gdy w procesie technologicznym nie stosowano soli lub nie dodawano składników sól zawierających – można zamieścić – bezpośrednio w pobliżu informacji o wartości odżywczej – komunikat wskazujący, że zawartość soli wynika wyłącznie z obecności naturalnie występującego w produkcie sodu.

 

Treść obowiązkowej informacji o wartości odżywczej można wzbogacić informacją o ilości jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, alkoholi wielowodorotlenowych, skrobi, błonnika, witamin i składników mineralnych. Jest to zamknięta lista, nie jest więc możliwe uzupełnienie o żadne dodatkowe informacje żywieniowe, na przykład o składowe wielonienasyconych kwasów tłuszczowych.

 

Informacje o składnikach odżywczych należy podawać w gramach w przeliczeniu na 100 g lub 100 ml, a dodatkowo można je podać w przeliczeniu na porcję lub jednostkową ilość żywności dla danego produktu.

 

Zawartość danego składnika odżywczego w środku spożywczym określane jest poprzez podawanie wartości średnich opartych na:

  • analizach laboratoryjnych żywności
  • obliczeniu na podstawie znanych lub rzeczywistych średnich wartości użytych składników lub
  • obliczeniu na podstawie ogólnie dostępnych i zaakceptowanych danych.

 

Producent ma więc do wyboru drogę postępowania. Może skorzystać z odpowiednich badań laboratoryjnych (zalecane w przypadku przetworzonych i złożonych produktów) lub dokonać odpowiednich kalkulacji matematycznych na podstawie danych recepturowych, przy wykorzystaniu znajomości procesów technologicznych. W obu przypadkach należy mieć odpowiednią wiedzę o produkcie, aby móc uwzględnić wszystkie elementy i składowe produktu.

WITAMINY

Witaminy są niezbędnym elementem do prawidłowego funkcjonowania organizmów. Poziom zawartości witamin jest zatem jednym z ważniejszych wskaźników jakości produktów żywnościowych oraz odpowiednich zabiegów technologicznych.

Witaminy mogą być pochodzenia naturalnego lub otrzymywane syntetycznie, a ich analityka jest niezmiernie skomplikowana z uwagi na różnorodność struktur i właściwości.

W zależności od klasyfikacji oraz struktury witamin stosowane są różne metodyki  analityczne. Najczęściej wykorzystuje się techniki chromatograficzne (technika chromatografii cieczowej z detekcją fluorescencyjną lub spektrofotometryczną) lub techniki mikrobiologiczne. Rzadziej stosowanymi technikami są metodyki enzymatyczne czy miareczkowe.

 

Ilość witamin (które przedstawiono w tabeli w Załączniku XIII Rozporządzenia 1169/2011) można deklarować na opakowaniu żywności, jeżeli występują w znaczącej ilości. Tę znaczącą ilość oblicza się, wykorzystując odpowiednie zależności:

  • 15 % referencyjnych wartości spożycia, zawarte w 100 g lub 100 ml, w przypadku produktów innych niż napoje;
  • 7,5 % referencyjnych wartości spożycia, zawarte w 100 ml, w przypadku napojów; lub
  • 15 % referencyjnych wartości spożycia, w przeliczeniu na porcję, jeżeli dane opakowanie zawiera wyłącznie jedną porcję.

DODATKI DO ŻYWNOŚCI

Ideą stosowania dodatków do żywności jest podniesienie walorów smakowych produktu spożywczego, zwiększenie trwałości żywności, ułatwień technologicznych oraz bardzo często uatrakcyjnienie wyglądu produktu.

Prawodawstwo Unii Europejskiej definiuje dodatki jako „każdą substancję, która w normalnych warunkach ani nie jest spożywana sama jako żywność, ani nie jest stosowana jako charakterystyczny składnik żywności, bez względu na swoją ewentualną wartość odżywczą, której celowe dodanie, ze względów technologicznych, do żywności w trakcie jej produkcji, przetwarzania, przygotowywania, obróbki, pakowania, przewozu lub przechowywania powoduje, lub można spodziewać się zasadnie, że powoduje, iż substancja ta lub jej produkty pochodne stają się bezpośrednio lub pośrednio składnikiem tej żywności”.

 

Dodatek do żywności może zostać dopuszczony jedynie wtedy, gdy spełnia następujące warunki:

  • nie stwarza − w świetle dostępnych dowodów naukowych − zagrożenia dla zdrowia konsumentów przy proponowanym poziomie zastosowania;
  • istnieje uzasadniona potrzeba technologiczna, która nie może zostać zaspokojona w inny sposób; oraz
  • jego stosowanie nie wprowadza w błąd i przynosi korzyści konsumentom.

 

Stosowanie dodatków do żywności pociąga za sobą konieczność stosowania odpowiednich metodyk, pozwalających na określenie, czy poziom dopuszczalny nie został przekroczony. W tym celu w Laboratorium J.S. Hamilton w Gdyni stosowane są różne techniki – chromatograficzne (chromatografia gazowa, chromatografia cieczowa, chromatografia cienkowartwowa), spektrofotometryczne, spektralne (ICP-OES oraz ICP-MS) oraz destylacyjne.

ZAFAŁSZOWANA

Fałszowanie żywności jest problemem, z którym człowiek mierzy się od momentu odkrycia, że produkując żywność można „coś” zyskać. W chwili obecnej aspekt ten stanowi jeden z najpoważniejszych problemów, a nieprawidłowości wykrywane są w każdej niemal grupie środków spożywczych. Fałszowane może być mleko i produkty mleczarskie, czekolada i wyroby czekoladowe, mięso i produkty mięsne, oleje roślinne, soki owocowe i warzywne, miody, napoje alkoholowe.

 

Oceniając stopień zafałszowania najczęściej stwierdzana jest nieprawidłowa deklaracja na opakowaniu, związana z dodawaniem do produktu składnika, który nie jest zadeklarowany, brak informacji o stosowanych konserwantach czy też nieprawidłowo używana nazwa produktu (np. nazwanie „masłem” produktu, który zawiera tłuszcze obce inne niż tłuszcz pochodzenia mlecznego). Często pojawia się zastąpienie droższego składnika tańszym lub nawet dodanie składnika, który nie może być obecny w produkcie spożywczym – jak w przypadku głośnego kilka lat temu skandalu związanego z dodawaniem melaminy do mleka przeznaczonego dla dzieci.

 

Wykrywanie fałszowania żywności jest związane z koniecznością stosowania odpowiednich metodyk, pozwalających na wykrycie zafałszowania. Stosowane są zarówno klasyczne sposoby (takie jak np. wyznaczenie punktu zamarzania w mleku celem wykrycia rozcieńczenia wodą czy też dodanie płynu Lugola do mięsa, aby wykryć dodatek skrobi), ale również metody enzymatyczne, genetyczne, mikroskopowe czy instrumentalne – chromatograficzne, izotopowe, spektrofotometryczne oraz wykorzystujące techniki spektralne.

 

Wybór odpowiedniej metodyki wymaga gruntownej współpracy pomiędzy Zleceniodawcą a Laboratorium z uwagi na konieczność określenia nie tylko samej techniki badawczej, ale przede wszystkim kierunku, jaki należy obrać, aby odpowiednio zidentyfikować potencjalną cechę, odpowiedzialną za konkretne zafałszowanie.

RADIACJA

Eksperymenty nad napromieniowaniem żywności pojawiły się w USA już przed II wojną światową. Jednakże dopiero po II wojnie światowej proces zastosowania energii nuklearnej w technologii utrwalania żywności nabrał rozbiegu, z uwagi na konieczność pokojowego wykorzystania rozbudowanej w czasie wojny infrastruktury nuklearnej. Sektor spożywczy dostrzegł wówczas potencjalne korzyści z przedłużenia terminu przydatności artykułów żywnościowych.

 

Napromieniowanie artykułów spożywczych polega na poddaniu ich działaniu dużych dawek radioaktywnego kobaltu 60 lub cezu 137, promieni gamma lub wiązek elektronów o ogromnej prędkości. Następująca w wyniku tych działań reakcja łańcuchowa hamuje procesy gnilne owoców i warzyw, powstrzymuje kiełkowanie warzyw oraz dojrzewanie owoców, a także zabija bakterie i neutralizuje nieczystości.

 

Napromieniowanie żywności jest dopuszczalne, o ile nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i życia człowieka oraz jest uzasadnione technologicznie.

BADANIA PRZECHOWALNICZE

W trakcie przechowywania artykułów spożywczych mogą zachodzić w nich zmiany, wywierające wpływ na jakość, a także mogące stanowić zagrożenie dla wartości funkcjonalnej produktów, ich akceptacji przez konsumentów, a niejednokrotnie również ludzkiego zdrowia.

Wszystkie produkty posiadają swój okres trwałości, czyli datę, do której w czasie przechowywania w określonych warunkach wskaźniki jakości (fizykochemiczne i mikrobiologiczne) nie wykraczają poza wartości progowe, wyznaczone odpowiednimi przepisami, wartość odżywcza jest zachowana, a zmiany sensoryczne nie powodują utraty akceptowalności.

Ogólne wymagania w zakresie bezpieczeństwa żywności, określone w Rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r, zakazują wprowadzania do obrotu żywności jeżeli jest ona niebezpieczna, szkodliwa dla zdrowia lub nie nadaje się do spożycia.

 

Badania okresu przydatności do spożycia powinny odbywać się w następujących okolicznościach:

  • opracowywanie nowych produktów,
  • opracowywanie nowych procesów,
  • przygotowywanie nowych opakowań,
  • istotna zmiana składnika (składników) lub opakowania istniejącego produktu,
  • zmiana miejsca produkcji urządzeń produkcyjnych,
  • brak przeprowadzonych wcześniej badań okresu przydatności do spożycia.

 

Badania przechowalnicze pozwalają ocenić zasięg i kierunki zmian, zachodzących w produktach wraz z upływem czasu. Prowadzone mogą być w formie:

  • badań w warunkach normatywnych produktów przechowywanych w okresie projektowanego terminu trwałości – zgodnie z wymaganiami zawartymi w specyfikacjach lub przedmiotowych normach (temperatura, wilgotność względna powietrza, oświetlenie) i mają zastosowanie głównie dla produktów o małym stopniu przetworzenia i o krótkim okresie trwałości.
  • badań w warunkach przyśpieszonych, tzw. testów przyspieszonego starzenia, które są prowadzone przy zastosowaniu zintensyfikowanego działania wybranych czynników zewnętrznych, najczęściej podwyższonej temperatury i/lub wilgotności czy naświetlania promieniowaniem UV. Badania przyspieszone dają możliwość szybkiego oszacowania terminu trwałości produktu, ale z uwagi na symulowane warunki wymagają potwierdzenia badaniami przeprowadzanymi w warunkach standardowych, aby zweryfikować bezpieczeństwo i jakość produktów na końcu realnego czasu przechowywania.

 

Przeprowadzanie  przyspieszonych badań przechowalniczych w celu wyznaczenia trwałości nie jest łatwym zagadnieniem. Wszystkie etapy – począwszy od opracowania projektu, poprzez wykonanie badań aż do ostatecznego podsumowania wyników wymagają bezpośredniej współpracy producenta z laboratorium. Laboratorium J.S. Hamilton z uwagi na wieloletnie doświadczenie w tej dziedzinie może być pomocne dla producentów działających na rynku żywnościowym.